Περνάς από διαδρόμους
πολυκατοικιών και πίσω από κλειστές πόρτες και τοίχους ακούς κλάματα παιδιών,
φωνές μεγάλων, απειλές, ακόμα και ύβρεις ή ήχους από αντικείμενα που
εκσφενδονίζονται στον αέρα και καταλήγουν στο πάτωμα, σπάνια, δε, ήχους από
χειρονομίες που στοχεύουν το πρόσωπο ή το κορμάκι του μικρού παιδιού… Κι
αναρωτιέσαι. Τι να έχει κάνει, άραγε, το μικρό ή το μεγαλύτερο παιδί για να
«αξίζει» τέτοια αντιμετώπιση; Να έχει ρίξει κατά λάθος ένα βάζο στο πάτωμα; Να
μην τρώει το φαγητό του; Να μη θέλει να κοιμηθεί; Να διεκδικεί με κάθε τρόπο το
παιχνίδι του αδερφού του; Να μη διάβασε τα μαθήματά του; Να πήρε ένα κακό βαθμό
στο σχολείο; Ποια πράξη θεωρείται μεμπτή από τον τιμωρό-γονέα που κατά την
κρίση του πρέπει να τιμωρήσει το παιδί του με τον χειρότερο τρόπο, αυτόν στις
βίας, λεκτικής ή σωματικής;
