Αναζήτηση

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2021

Τα σπίτια ΔΕΝ ξαναγίνονται...

Πύρινα μέτωπα, κραυγές, δάκρυα, καπνοί, κόσμος που πασχίζει με κουβάδες και λάστιχα να σώσει όσα δε σώζονται και άλλοι που τρέχουν πανικόβλητοι να μαζέψουν ό,τι μπορούν σε μία βαλίτσα...

Μία βαλίτσα... Τι να πρωτοβάλεις σε μία βαλίτσα; Τι να χωρέσει μία μικρή βαλίτσα από όλα τα υπάρχοντά σου; "Τα σπίτια ξαναγίνονται. Τρέξτε να σωθείτε! Τα σπίτια ξαναγίνονται!"...

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2021

Οι "εκκωφαντικές" σιωπές των παιδιών



Τα παιδιά είναι θορυβώδη. Πολλές φορές οι φωνές τους προκαλούν πονοκέφαλο. Εξακοντίζουν ηχηρά λέξεις, παράπονα, απαιτήσεις, σκέψεις... Λείπουν στο σχολείο και απολαμβάνεις τη χαρά της ησυχίας. Και μετά επιστρέφουν και γεμίζει το σπίτι ήχους, τρανταχτά γέλια, ξεφωνητά. 

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2020

Κάθε γενιά έχει τα προβλήματά της...



Από όπου και να το δεις, κάθε γενιά που βρίσκεται εν ζωή έχει τα προβλήματά της. Οι γηραιότεροι φέρουν στις πλάτες τους το βάρος όλων αυτών για τα οποία τους κατηγορούν οι νεότεροι. "Ε, βέβαια, εσείς ζήσατε μια εποχή αφθονίας, είχατε χρήματα στο πορτοφόλι, ξοδεύατε τα πεντοχίλιαρα σαν χαρτοπετσέτες, καπνίζατε μέσα στο αυτοκίνητο με εμάς μέσα να εισπνέουμε το δηλητήριο, δε μας φορούσατε ποτέ ζώνη στο αμάξι, πετούσατε το χάρτινο κουτί του καφέ έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου...", και πολλά άλλα.

Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2020

Για όλα τα "Μαμά, βαριέμαι..."


Σκέψου πόσες φράσεις των παιδιών σου καθημερινά σε κάνουν να πεταχτείς σαν ελατήριο. "Μαμά, πεινάω", "Μαμά, χτύπησα", "Μαμά, πονάω"... Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες... Αυτή η λέξη, όμως, που εμένα τον τελευταίο καιρό - λόγω και της καραντίνας, βεβαίως - με τσιτώνει περισσότερο είναι "Μαμά, βαριέμαι"!!!

Κυριακή, 26 Απριλίου 2020

Πόσο καλά σε γνωρίζουν τα παιδιά σου;




Φαντάσου να ήσουν έξω σε ένα μπαράκι με τους φίλους σου. Ποτά, δυνατή μουσική, χορός, χαλαρή κουβεντούλα, γέλια... Αστειεύεσαι, κάνεις πλάκα, σχολιάζεις, είσαι αυθόρμητη, είσαι χαλαρή...

Σάββατο, 4 Απριλίου 2020

Ελευθερία. Ένα αγαθό που εκτιμάς μόνο όταν το χάνεις...


Θυμάμαι όταν ήμουν έφηβη πως δε με χωρούσε το σπίτι. Ένοιωθα πως οι τοίχοι με πλάκωναν και όλα με ενοχλούσαν. Μου άρεσε το σχολείο και το φροντιστήριο γιατί έβγαινα από το σπίτι, περπατούσα, συναντούσα φίλους, γνωστούς... Δε θυμάμαι Σαββατόβραδο να έμεινα ποτέ μέσα, εκτός αν ήμουν άρρωστη ή αν έλειπε η παρέα. Και εκείνα τα Σαββατόβραδα ήταν πραγματικά εφιαλτικά. Το διαγώνισμα της Κυριακής στο φροντιστήριο ήταν σωτήριο τελικά, γιατί συνοδευόταν και από βόλτα, ενώ το έκτακτο μάθημα της Παρασκευής ζητούσαμε από τον καθηγητή να γίνει βράδυ για να κολλήσουμε καμιά επιπλέον ώρα μετά για σουλάτσο.

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020

Καραντίνα. Ε, και; Εμείς οι μανούλες ξέρουμε τι είναι...

Καραντίνα λένε. Θα περάσουμε δύσκολα λένε ... Λες και δεν την πέρασα την καραντίνα ήδη δύο φορές... Δύο μωρά, δύο καραντίνες... Κι άντε εγώ έκανα δύο μωρά, άλλες που κάνανε περισσότερα; Τότε που έπρεπε να κάτσω σπίτι λόγω της λοχείας σαράντα ημέρες!!! Σαράντα!!! Εγώ έκατσα είκοσι για να είμαι ειλικρινής. Είκοσι μέρες που δε θέλω να θυμάμαι...