Οι "εκκωφαντικές" σιωπές των παιδιών

Τα παιδιά είναι θορυβώδη. Πολλές φορές οι φωνές τους προκαλούν πονοκέφαλο. Εξακοντίζουν ηχηρά λέξεις, παράπονα, απαιτήσεις, σκέψεις... Λείπουν στο σχολείο και απολαμβάνεις τη χαρά της ησυχίας. Και μετά επιστρέφουν και γεμίζει το σπίτι ήχους, τρανταχτά γέλια, ξεφωνητά. 

Το "μεγάλο" σχολείο

     

        Φέτος είμαι κι εγώ μία από αυτές τις μανούλες που έστειλαν το πρώτο παιδάκι τους στο "μεγάλο" σχολείο, στο Δημοτικό. Είμαι από αυτές τις μανούλες που ενθουσιάστηκα με τα ψώνια, την τσάντα, τα τετράδια, την κασετίνα, τα μολύβια... Περίμενα πώς και πώς τα πρώτα βιβλία, τα έντυσα για να μη σκιστούν, κόλλησα ετικέτες με το όνομα του μικρού στο εξώφυλλο και τα ξεφύλλισα όταν εκείνος πήγε για ύπνο. Αναμένω με ανυπομονησία τις εργασίες στο σπίτι, που θα βάζει η δασκάλα, μέσα από τις οποίες το παιδί μου θα μάθει τον κόσμο. Θέλω να δω τους συμμαθητές του, τους μελλοντικούς φίλους του, αυτούς που θα καλεί στα πάρτι του, αυτούς στους οποίους θα λέει τα μυστικά του. Είμαι αυτή η μανούλα που ζει μαζί με το παιδί της όλα αυτά τα πρωτόγνωρα συναισθήματα. Αλλά... δεν πρόκειται για τα ίδια συναισθήματα που είχα εγώ όταν ήμουν εγώ στη θέση του.