Το "μεγάλο" σχολείο

     

        Φέτος είμαι κι εγώ μία από αυτές τις μανούλες που έστειλαν το πρώτο παιδάκι τους στο "μεγάλο" σχολείο, στο Δημοτικό. Είμαι από αυτές τις μανούλες που ενθουσιάστηκα με τα ψώνια, την τσάντα, τα τετράδια, την κασετίνα, τα μολύβια... Περίμενα πώς και πώς τα πρώτα βιβλία, τα έντυσα για να μη σκιστούν, κόλλησα ετικέτες με το όνομα του μικρού στο εξώφυλλο και τα ξεφύλλισα όταν εκείνος πήγε για ύπνο. Αναμένω με ανυπομονησία τις εργασίες στο σπίτι, που θα βάζει η δασκάλα, μέσα από τις οποίες το παιδί μου θα μάθει τον κόσμο. Θέλω να δω τους συμμαθητές του, τους μελλοντικούς φίλους του, αυτούς που θα καλεί στα πάρτι του, αυτούς στους οποίους θα λέει τα μυστικά του. Είμαι αυτή η μανούλα που ζει μαζί με το παιδί της όλα αυτά τα πρωτόγνωρα συναισθήματα. Αλλά... δεν πρόκειται για τα ίδια συναισθήματα που είχα εγώ όταν ήμουν εγώ στη θέση του.

"Μαμά, δε θέλω να πάω σχολείο..."

Μαμά, δε θέλω να πάω σχολείο… Ψέλλισες με κλειστά ματάκια…

«Σήκω αγόρι μου, σε περιμένουν τα φιλαράκια σου και η δασκάλα θα στεναχωρεθεί αν δε σε δει… Έχεις τόσα πολλά πράγματα να μάθεις εκεί κι εγώ θα είμαι έξω από τη μεγάλη σιδερένια πόρτα πριν σχολάσεις και θα σε περιμένω…»

Σηκώθηκε και με βαριά βήματα κατευθύνθηκε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό στο αγουροξυπνημένο προσωπάκι του… Ήταν σκυθρωπός μέχρι να φτάσουμε έξω από το μεγάλο σχολείο. Όταν είδε τους συμμαθητές του στην αίθουσα χαμογέλασε και πιάσαν αμέσως τα αυτοκινητάκια να παίξουν. Μου ‘δωσε ένα πεταχτό φιλί και με αποχαιρέτισε με χαρά… Έφυγα ήσυχη…