Δε φανταζόμουν ποτέ ότι ο ερχομός
των παιδιών θα συνοδευόταν από τόσο άγχος για κάθε μικρό καθημερινό γεγονός ή
για τους πιθανούς κινδύνους του μέλλοντος. Από ανησυχίες τύπου:
«Δεν έφαγε το μωρό, λες να είναι άρρωστο;»
«Τρίτη μέρα με πυρετό. Να πάμε
στο νοσοκομείο;»
«Γιατί γκρινιάζει έτσι; Να
πάρουμε τη γιατρό τηλέφωνο;»
Έως άλλες πιο υποθετικές:
«Θα είναι, άραγε, συνεπείς στις
σχολικές υποχρεώσεις τους;»
«Αν μπλέξουν με κακές παρέες;»
«Πώς θα διαχειριστώ την εκρηκτική
περίοδο της εφηβείας; Λες να μου αντιμιλάνε, να βαράνε τις πόρτες ή να με
αγνοούν παντελώς;»
