Για εκείνο το κορίτσι που καθόταν μόνο του στο παγκάκι...

Ήταν εκείνο το κορίτσι του Λυκείου που καθόταν μόνο του σε ένα παγκάκι στη σχολική εκδρομή και άκουγε μουσική με τα ακουστικά της. Κουνούσε ρυθμικά το κεφάλι της και κοιτούσε τις συμμαθήτριές της που έπαιζαν βόλεϋ. Τι να σκεφτόταν άραγε; Θα μπορούσε να περπατήσει γύρω από το γήπεδο όπως άλλα κορίτσια που έκαναν το ίδιο ανταλλάσσοντας απόψεις για τα γκομενικά τους. Κάποιες άλλες λίγο πιο πέρα είχαν βάλει δυνατά τη μουσική και προσπαθούσαν να βγάλουν μια χορογραφία...

Για τον μπαμπά μας...

Δε φανταζόμουν ποτέ ότι ο ερχομός των παιδιών θα συνοδευόταν από τόσο άγχος για κάθε μικρό καθημερινό γεγονός ή για τους πιθανούς κινδύνους του μέλλοντος. Από ανησυχίες τύπου:

«Δεν έφαγε το μωρό, λες να είναι άρρωστο;»

«Τρίτη μέρα με πυρετό. Να πάμε στο νοσοκομείο;»

«Γιατί γκρινιάζει έτσι; Να πάρουμε τη γιατρό τηλέφωνο;»

Έως άλλες πιο υποθετικές:

«Θα είναι, άραγε, συνεπείς στις σχολικές υποχρεώσεις τους;»

«Αν μπλέξουν με κακές παρέες;»

«Πώς θα διαχειριστώ την εκρηκτική περίοδο της εφηβείας; Λες να μου αντιμιλάνε, να βαράνε τις πόρτες ή να με αγνοούν παντελώς;»

Μάθε παιδί μου γράμματα...

Άλλη μια σχολική χρονιά σιγά σιγά φτάνει προς το τέλος της και η ανησυχία των παιδιών όσο περνάει ο καιρός κορυφώνεται όχι μόνο για το αν θα γράψουν καλά στις εξετάσεις αλλά κυρίως για το επαγγελματικό μέλλον τους. Κάθε χρόνο οι ίδιες σκέψεις από τους εκκολαπτόμενους φοιτητές που αναρωτιούνται αν πρέπει να ακολουθήσουν τα όνειρά τους με το φόβο να μη βρουν εύκολα δουλειά ή να επιλέξουν μια σχολή που δεν τους αρέσει ιδιαίτερα αλλά έχει πιο πολλές ευκαιρίες επαγγελματικής αποκατάστασης…

Πρωταγωνιστικό ρόλο στις επιλογές τους παίζουν οι γονείς τους που θέλουν να δουν το παιδί τους επιστήμονα!

"Κι εμείς που "φάγαμε" και καμια από τους γονείς μας τι πάθαμε";

Απόγευμα Σαββάτου για καφέ με φίλους... Τα παιδιά παίζουν ευτυχώς χωρίς καβγάδες και οι μεγάλοι συζητάμε διάφορα.. Πολιτική, ασφαλιστικό, φόροι... Βάρυνε η κουβέντα... Ας αλλάξουμε θέμα... Ο καιρός! Τι αστείο που ακούγεται καμιά φορά! Αλλά, αν αυτό το θέμα κινείται γύρω από τη διοργάνωση καμιάς εκδρομής, αποκτά άλλο νόημα! Εξαντλήθηκε κι αυτό, αφού όσο ο καιρός παραμένει μουντός δεν εκδηλώνεται καμιά διάθεση για εξόρμηση στη φύση, οπότε... Πάνω στην ώρα έρχεται να διαταράξουν τη συζήτησή μας παιδικά κλάματα... Ένα παιδάκι από άλλη παρέα χτύπησε ένα λίγο μικρότερό του - ο λόγος άγνωστος- και η μαμά του για να του δείξει πόσο λάθος ήταν αυτό που έκανε  με επιδεξιότητα μεγάλη του χτυπά κι εκείνη το χέρι τιμωρώντας τον! Αυτό ήταν! Τροφοδοτήθηκε η παρέα με νέο, ενδιαφέρον θέμα κουβέντας!

(Δεν) θέλω να κάνω στα παιδιά μου ό,τι έκαναν οι γονείς μου σε μένα.

Καθώς τακτοποιούσα τα συρτάρια της βιβλιοθήκης βρήκα ένα κουτί πολύ οικείο με ενθύμια μιας μακρινής και ξεχασμένης εφηβείας. Μιας εφηβείας, όπως οι περισσότερες άλλωστε, με τα γνωστά επαναλαμβανόμενα στάδια. Ξεκινά με τις αναίτιες εκρήξεις θυμού, συνεχίζεται με την ανάγκη για απομόνωση, ενδοσκόπηση και περισυλλογή και καταλήγει σε ένα συνονθύλευμα των προαναφερθέντων συμπεριφορών που πάνε και έρχονται σαν κύμα -ορμητικό, φυσικά.