Τα λεπτά στο σούπερ μάρκετ φάνταζαν στον μικρό μου αιώνες... Ήξερε ότι μετά θα έρθει ο νονός και η νονά στο σπίτι με τη λαμπάδα και τα δώρα και δεν είχε υπομονή... Όταν πια έφτασε αυτή η ώρα η χαρά του ήταν απερίγραπτη! Όχι επειδή του λείπουν τα δώρα και τα παιχνίδια, αλλά στο μυαλό του έπλασε κάτι ιδανικό, ξεχωριστό και συνέδεσε τα δώρα με το εορταστικό πνεύμα των ημερών. Το τσουρέκι το απολάμβανε με την ίδια λαιμαργία που έτρωγε τα σοκολατένια αβγά, τα λαγουδάκια, τις πασχαλίτσες και το βάψιμο των αβγών ήταν γι' αυτόν η καλύτερη δημιουργική δραστηριότητα των τελευταίων μηνών! Το βράδυ της Ανάστασης κοιτούσε ευλαβικά το φως που τρεμόπαιζε στη λαμπάδα του την οποία έσφιγγε με τα μικρά του τα χεράκια να μη στάξει και λερωθούν τα καινούρια του ρούχα που με τόσο καμάρι λάνσαρε... Και μετά, τα πυροτεχνήματα! Έλαμψαν τα μεγάλα, καστανά μάτια του από τα πυροτεχνήματα που φώτισαν τον ουρανό. Και παράλληλα με όλα αυτά, οι ερωτήσεις:
