Οι στιγμές που χτίζουν τη ζωή μας...

"Στο σχολείο και σήμερα ήταν καταπληκτικά! Η δασκάλα μας μίλησε για τα σχήματα και φτιάξαμε έναν τρίγωνο, έναν στρογγυλό κι έναν τετράγωνο άνθρωπο! Αυτοί οι τρεις γίναν φίλοι και αντάλλαξαν τα καπέλα τους!"

Μην ξεχνάς, γλυκιά μανούλα, το κορίτσι που ήσουν κάποτε, γεμάτο όνειρα, γεμάτο ζωή!

Ξυπνάς ένα πρωί, κοιτάς το είδωλό σου στον καθρέφτη και δε σε αναγνωρίζεις… Ποια είναι αυτή η κυρία με τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και τα ατημέλητα μαλλιά; Γιατί φοράει αυτές τις κακόγουστες, φθαρμένες φόρμες; Αυτό πάλι στο μπλουζάκι τι είναι; Λεκές από φαγητό…

Πού είναι εκείνο το κορίτσι το γεμάτο όνειρα για ζωή; Το κοινωνικό εκείνο κορίτσι που πήγαινε σε κάθε πάρτυ που το καλούσαν και πρόσεχε τόσο πολύ την εμφάνισή της όπου και να πήγαινε-ακόμα και μέχρι το περίπτερο. Το νεαρό εκείνο κορίτσι που είχε προσωπική ζωή, πήγαινε στο γυμναστήριο, καλούσε φίλους στο σπίτι και ταξίδευε με την πρώτη ευκαιρία σε κοντινούς ή πιο μακρινούς προορισμούς. Το κορίτσι που τα έκανε όλα με πάθος. Που δεν συμβιβαζόταν με κάτι λιγότερο από την επιτυχία. Που έβαζε στόχους και τους υλοποιούσε. Το κορίτσι που νόμιζε πως θα κατακτήσει τον κόσμο και έκανε όνειρα. Όνειρα για κάποιους άπιαστα, αλλά αυτά της δίνανε ώθηση για να μην σταματήσει να προσπαθεί στη ζωή της…

"Μαμά, δε θέλω να πάω σχολείο..."

Μαμά, δε θέλω να πάω σχολείο… Ψέλλισες με κλειστά ματάκια…

«Σήκω αγόρι μου, σε περιμένουν τα φιλαράκια σου και η δασκάλα θα στεναχωρεθεί αν δε σε δει… Έχεις τόσα πολλά πράγματα να μάθεις εκεί κι εγώ θα είμαι έξω από τη μεγάλη σιδερένια πόρτα πριν σχολάσεις και θα σε περιμένω…»

Σηκώθηκε και με βαριά βήματα κατευθύνθηκε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό στο αγουροξυπνημένο προσωπάκι του… Ήταν σκυθρωπός μέχρι να φτάσουμε έξω από το μεγάλο σχολείο. Όταν είδε τους συμμαθητές του στην αίθουσα χαμογέλασε και πιάσαν αμέσως τα αυτοκινητάκια να παίξουν. Μου ‘δωσε ένα πεταχτό φιλί και με αποχαιρέτισε με χαρά… Έφυγα ήσυχη…

Σήμερα έχεις τα γενέθλιά σου...

Σήμερα έχεις τα γενέθλιά σου… Συμπλήρωσες ακόμη ένα χρόνο ζωής, ένα χρόνο ξεχωριστό, μοναδικό, ένα χρόνο που δε θα επαναληφθεί, ένα χρόνο που θα χαθεί και μόνο φωτογραφίες θα σου θυμίζουν το πώς πέρασε… Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα κάθε χρόνο στα γενέθλιά σου να σου γράφω ένα γράμμα για όσα πέτυχες και όσα άλλαξες, όσα έμαθες και όσα έζησες, όσα ένοιωσες και όσα προσπάθησες το χρόνο που πέρασε.

Τα καλοκαίρια είμαι η μαμά που θέλω να είμαι...

Τα καλοκαίρια είμαι η μαμά που θέλω να είμαι… Έχω την πολυτέλεια ως εκπαιδευτικός να μην εργάζομαι αυτή την περίοδο. Απολαμβάνω τις διακοπές μου, ξεκουράζομαι κι περνάω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μου. Είμαι πιο ήρεμη. Και πιο ήρεμα είναι και τα παιδιά μου. Δε μας πιέζει ο χρόνος κι όλα γίνονται αβίαστα. Χωρίς άγχος, χωρίς φωνές κι εντάσεις.. Ξυπνάμε το πρωί χαλαρά και ακολουθώ τους δικούς τους ρυθμούς. Παίζουμε ένα σωρό παιχνίδια στο σπίτι κι αν βαρεθούν, πηγαίνουμε βόλτα. Δε βιαζόμαστε να φύγουμε από την παιδική χαρά κι έχουμε χρόνο να απολαύσουμε καθετί μικρό κι ασήμαντο, ένα λουλούδι, ένα γατάκι, μια πασχαλίτσα που θα βρεθεί στο δρόμο μας. Μιλάμε ώρες ατελείωτες και αναλύουμε ό,τι τους προβληματίζει. Λέμε παραμύθια, διαβάζουμε βιβλία, τραγουδάμε και χορεύουμε μέχρι να λαχανιάσουμε…

Vintage διακοπές... θυμάσαι;;;

Θυμάσαι τότε; Τότε που πήγαινες διακοπές με την οικογένεια; Τότε. Στα 10 σου περίπου…

Τότε που ετοίμαζε η μαμά το ταψί με τα γεμιστά για να φάμε την πρώτη μέρα που θα φτάναμε. Ξεκινούσαμε αξημέρωτα, μέσα στη νύχτα για να έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας να βρούμε κατάλυμα. Ανοίγαμε εκείνο τον τεράστιο χάρτη που βρισκόταν μόνιμα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και κάθε τόσο κάναμε στάσεις για να τον συμβουλευτούμε. Πόσο μ’ άρεσε να χαζεύω το χάρτη εκείνο… Νομίζω έτσι έμαθα τους νομούς της χώρας μας, από τα καλοκαιρινά εκείνα ταξίδια…

Πατρικό σπίτι... εκεί που πάντα θα μοσχοβολά μαγειρευτό φαγητό, κολόνια, καθαριότητα και λιβάνι

Από τη στιγμή που αποφοίτησα από το σχολείο δεν έβλεπα την ώρα να φύγω από το πατρικό μου σπίτι και να πάω στο νέο, το φοιτητικό ΜΟΥ σπίτι. Ένα σπίτι που θα το διακοσμήσω όπως εγώ θέλω, θα μπαίνω και θα βγαίνω όποτε εγώ θέλω, θα προσκαλώ όποιον θέλω και θα το καθαρίζω όποτε εγώ έχω διάθεση! Ένα σπίτι δικό μου –που το πληρώνουν άλλοι, βέβαια- που δεν είναι ένα απλό σπίτι, είναι ο ναός της ανεξαρτησίας μου, της ελευθερίας μου και της ενηλικίωσής μου! Αμέ!