Τα καλοκαίρια είμαι η μαμά που θέλω να είμαι...

Τα καλοκαίρια είμαι η μαμά που θέλω να είμαι… Έχω την πολυτέλεια ως εκπαιδευτικός να μην εργάζομαι αυτή την περίοδο. Απολαμβάνω τις διακοπές μου, ξεκουράζομαι κι περνάω ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά μου. Είμαι πιο ήρεμη. Και πιο ήρεμα είναι και τα παιδιά μου. Δε μας πιέζει ο χρόνος κι όλα γίνονται αβίαστα. Χωρίς άγχος, χωρίς φωνές κι εντάσεις.. Ξυπνάμε το πρωί χαλαρά και ακολουθώ τους δικούς τους ρυθμούς. Παίζουμε ένα σωρό παιχνίδια στο σπίτι κι αν βαρεθούν, πηγαίνουμε βόλτα. Δε βιαζόμαστε να φύγουμε από την παιδική χαρά κι έχουμε χρόνο να απολαύσουμε καθετί μικρό κι ασήμαντο, ένα λουλούδι, ένα γατάκι, μια πασχαλίτσα που θα βρεθεί στο δρόμο μας. Μιλάμε ώρες ατελείωτες και αναλύουμε ό,τι τους προβληματίζει. Λέμε παραμύθια, διαβάζουμε βιβλία, τραγουδάμε και χορεύουμε μέχρι να λαχανιάσουμε…

Vintage διακοπές... θυμάσαι;;;

Θυμάσαι τότε; Τότε που πήγαινες διακοπές με την οικογένεια; Τότε. Στα 10 σου περίπου…

Τότε που ετοίμαζε η μαμά το ταψί με τα γεμιστά για να φάμε την πρώτη μέρα που θα φτάναμε. Ξεκινούσαμε αξημέρωτα, μέσα στη νύχτα για να έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας να βρούμε κατάλυμα. Ανοίγαμε εκείνο τον τεράστιο χάρτη που βρισκόταν μόνιμα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου και κάθε τόσο κάναμε στάσεις για να τον συμβουλευτούμε. Πόσο μ’ άρεσε να χαζεύω το χάρτη εκείνο… Νομίζω έτσι έμαθα τους νομούς της χώρας μας, από τα καλοκαιρινά εκείνα ταξίδια…

Πατρικό σπίτι... εκεί που πάντα θα μοσχοβολά μαγειρευτό φαγητό, κολόνια, καθαριότητα και λιβάνι

Από τη στιγμή που αποφοίτησα από το σχολείο δεν έβλεπα την ώρα να φύγω από το πατρικό μου σπίτι και να πάω στο νέο, το φοιτητικό ΜΟΥ σπίτι. Ένα σπίτι που θα το διακοσμήσω όπως εγώ θέλω, θα μπαίνω και θα βγαίνω όποτε εγώ θέλω, θα προσκαλώ όποιον θέλω και θα το καθαρίζω όποτε εγώ έχω διάθεση! Ένα σπίτι δικό μου –που το πληρώνουν άλλοι, βέβαια- που δεν είναι ένα απλό σπίτι, είναι ο ναός της ανεξαρτησίας μου, της ελευθερίας μου και της ενηλικίωσής μου! Αμέ!

Παιδάκια, σπιτάκι, δουλίτσα... Όταν τα υποκοριστικά μπουν στη ζωή μας...

Βρίσκομαι σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου που τα υποκοριστικά έχουν αντικαταστήσει πλήρως τον υπερθετικό βαθμό και τη γενικότερη υπερβολή της πρώτης νιότης… Κάποτε όλα μας φαίνονταν μεγάλα, εντυπωσιακά και ευφάνταστα!!! Η πρώτη μας φορά στο club, το φοιτητικό μας σπίτι, οι πρώτες μας διακοπές με φίλους και άλλα πολλά γεγονότα και στιγμές φάνταζαν σαν υπερθέαμα στα μάτια μας και η αξία που δίναμε σε όλα αυτά ήταν τεράστια… Τώρα, όλα αυτά έχουν λάβει διαφορετικές διαστάσεις… Τώρα έχουμε το σπιτάκι μας, τα παιδάκια μας, τη δουλίτσα μας…  Όλα σε υποκοριστικό βαθμό… Όλα μικρά, τοσοδούλικα, σα να είναι ασήμαντα, σα να μην έχουν αξία…

Για τον μπαμπά μας...

Δε φανταζόμουν ποτέ ότι ο ερχομός των παιδιών θα συνοδευόταν από τόσο άγχος για κάθε μικρό καθημερινό γεγονός ή για τους πιθανούς κινδύνους του μέλλοντος. Από ανησυχίες τύπου:

«Δεν έφαγε το μωρό, λες να είναι άρρωστο;»

«Τρίτη μέρα με πυρετό. Να πάμε στο νοσοκομείο;»

«Γιατί γκρινιάζει έτσι; Να πάρουμε τη γιατρό τηλέφωνο;»

Έως άλλες πιο υποθετικές:

«Θα είναι, άραγε, συνεπείς στις σχολικές υποχρεώσεις τους;»

«Αν μπλέξουν με κακές παρέες;»

«Πώς θα διαχειριστώ την εκρηκτική περίοδο της εφηβείας; Λες να μου αντιμιλάνε, να βαράνε τις πόρτες ή να με αγνοούν παντελώς;»

"Βαριές" κουβέντες για "βαριές" γυναίκες...

Θύελλα αντιδράσεων δημιούργησε τις τελευταίες μέρες η ανάρτηση νεαρού δικηγόρου στον προσωπικό του λογαριασμό στο fb στην οποία με «χιούμορ και περιπαικτική διάθεση», όπως δήλωσε ο ίδιος, επιτίθεται με προσβλητικές εκφράσεις στις γυναίκες με παραπανίσια κιλά που «χαλάνε την αισθητική» του εν λόγω κυρίου στην παραλία. Εκφράσεις όπως «φάλαινα», «βατράχια με πόδια»  και άλλες  χαριτωμενιές έγιναν η αφορμή για συζητήσεις ακόμα και σε εκπομπές στην τηλεόραση.

Καλοκαιράκι, ξένοιαστο μπανάκι...

Είσαι αραχτή στην ξαπλώστρα, απολαμβάνεις την παγωμένη γρανίτα φράουλα και αγναντεύεις το απέραντο γαλάζιο… Συχνά πυκνά πασαλείβεσαι με το αντηλιακό σου και γυρίζεις από την άλλη μεριά για να σε ξεροψήσει ομοιόμορφα ο καυτός ήλιος… Ζεσταίνεσαι… Κάνεις μια βουτιά στην ήρεμη θάλασσα και συνεχίζεις με μαεστρία την επίδειξη της συχρονισμενης κολυμβήτριας… Ξανά πίσω στην παραλία, στεγνώνεις όσο μπορείς τα μαλλιά σου και πλέκεις μια μοντέρνα πλεξούδα πριν πιάσεις το κουτσομπολίστικο περιοδικό που αγόρασες για 1 ευρώ μόνο και μόνο για να περάσεις την ώρα σου γνωρίζοντας πως όσα γράφει εκεί μέσα είναι απλά αμπελοφιλοσοφίες… Ξεγελάς την πείνα σου με κανένα κρακεράκι και παράλληλα ενυδατώνεις μαλλιά, χείλη, σώμα με όσα προϊόντα κατάφερε να σου πουλήσει η χαμογελαστή πωλήτρια του καταστήματος καλλυντικών… Και μετά… Ξύπνησες!!!