Για όλα τα "Μαμά, βαριέμαι..."

Σκέψου πόσες φράσεις των παιδιών σου καθημερινά σε κάνουν να πεταχτείς σαν ελατήριο. "Μαμά, πεινάω", "Μαμά, χτύπησα", "Μαμά, πονάω"... Θα μπορούσα να απαριθμήσω δεκάδες... Αυτή η λέξη, όμως, που εμένα τον τελευταίο καιρό - λόγω και της καραντίνας, βεβαίως - με τσιτώνει περισσότερο είναι "Μαμά, βαριέμαι"!!!

Πόσο καλά σε γνωρίζουν τα παιδιά σου;

Φαντάσου να ήσουν έξω σε ένα μπαράκι με τους φίλους σου. Ποτά, δυνατή μουσική, χορός, χαλαρή κουβεντούλα, γέλια... Αστειεύεσαι, κάνεις πλάκα, σχολιάζεις, είσαι αυθόρμητη, είσαι χαλαρή...

Ελευθερία. Ένα αγαθό που εκτιμάς μόνο όταν το χάνεις...

Θυμάμαι όταν ήμουν έφηβη πως δε με χωρούσε το σπίτι. Ένοιωθα πως οι τοίχοι με πλάκωναν και όλα με ενοχλούσαν. Μου άρεσε το σχολείο και το φροντιστήριο γιατί έβγαινα από το σπίτι, περπατούσα, συναντούσα φίλους, γνωστούς... Δε θυμάμαι Σαββατόβραδο να έμεινα ποτέ μέσα, εκτός αν ήμουν άρρωστη ή αν έλειπε η παρέα. Και εκείνα τα Σαββατόβραδα ήταν πραγματικά εφιαλτικά. Το διαγώνισμα της Κυριακής στο φροντιστήριο ήταν σωτήριο τελικά, γιατί συνοδευόταν και από βόλτα, ενώ το έκτακτο μάθημα της Παρασκευής ζητούσαμε από τον καθηγητή να γίνει βράδυ για να κολλήσουμε καμιά επιπλέον ώρα μετά για σουλάτσο.

Καραντίνα. Ε, και; Εμείς οι μανούλες ξέρουμε τι είναι...

Καραντίνα λένε. Θα περάσουμε δύσκολα λένε ... Λες και δεν την πέρασα την καραντίνα ήδη δύο φορές... Δύο μωρά, δύο καραντίνες... Κι άντε εγώ έκανα δύο μωρά, άλλες που κάνανε περισσότερα; Τότε που έπρεπε να κάτσω σπίτι λόγω της λοχείας σαράντα ημέρες!!! Σαράντα!!! Εγώ έκατσα είκοσι για να είμαι ειλικρινής. Είκοσι μέρες που δε θέλω να θυμάμαι...

Για εκείνο το κορίτσι που καθόταν μόνο του στο παγκάκι...

Ήταν εκείνο το κορίτσι του Λυκείου που καθόταν μόνο του σε ένα παγκάκι στη σχολική εκδρομή και άκουγε μουσική με τα ακουστικά της. Κουνούσε ρυθμικά το κεφάλι της και κοιτούσε τις συμμαθήτριές της που έπαιζαν βόλεϋ. Τι να σκεφτόταν άραγε; Θα μπορούσε να περπατήσει γύρω από το γήπεδο όπως άλλα κορίτσια που έκαναν το ίδιο ανταλλάσσοντας απόψεις για τα γκομενικά τους. Κάποιες άλλες λίγο πιο πέρα είχαν βάλει δυνατά τη μουσική και προσπαθούσαν να βγάλουν μια χορογραφία...

Κοιτώ, αλλά δε βλέπω. Ακούω, αλλά δεν καταλαβαίνω... Κάτι δεν πάει καλά...

Ειδήσεις, πληροφορίες, καταιγισμός δεδομένων... Πόσο δύσκολο είναι να τα διαχειριστεί κανείς όλα μαζί; Ειδικά αν είναι παιδί ή έφηβος. Δυστυχώς τα νέα παιδιά έχουν μάθει να βλέπουν και όχι να κοιτούν. Να ακούν και όχι να καταλαβαίνουν. Και ακούν πολλά. Βλέπουν ακόμα περισσότερα. Ίσως περισσότερα από όσα μπορούμε εμείς οι "μεγάλοι" να φανταστούμε. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο να βλέπουν και να ακούν.

"Νέοι στόχοι για το 2020"... Άντε πάλι τα ίδια...

Πριν θέσεις νέους στόχους για το 2020 αναρωτήσου γιατί δεν υλοποιήθηκαν αυτοί του 2019. Θα μου πεις, κάποια πράγματα δεν περνάνε από το χέρι μας και θα συμφωνήσω μαζί σου. Δυστυχώς δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε όλα. Αυτά που ελέγχουμε. Για αυτά μιλάω.